Adwentyści a świadkowie Jehowy

William Miller [1782 - 1849] - w oparciu o własną interpretację gł. Ks. Daniela i Apokalipsy wyznacza datę widzialnego przyjścia i końca świata na rok 1843.

Po fiasku roku 1843 Miller próbuje przesunąć datę na 21 marca 1844 [zobacz tabelę]

Gdy i ta przeszła - Samuel S. Snow [ kaznodzieja adwentystyczny] przesuwa datę na 22 października 1844

Po fiasku i tej daty, ruch millerystyczny rozpadł się na wiele mniejszych, samodzielnych grupek, z czego najważniejsze są trzy:

Najmniej liczne ugrupowanie dało początek Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego.

Ogłosili oni, że Miller nie pomylił się co do daty przyjścia Jezusa, ale co do miejsca. Jezus skierował się nie na ziemię, ale do ,,świątyni niebiańskiej''

Zapowiadali jeszcze koniec świata na

• 1854 r
• 1873 r

Drugie ugrupowanie, nieco liczniejsze od pierwszego, głosiło, że Jezus rzeczywiście powrócił w tym roku na Ziemię [1844] z tym, że niewidzialnie.[ten sam zabieg użyją dwukrotnie najpierw Badacze P. Ś. a potem świadkowie Jehowy]

Najliczniejsze ugrupowanie utworzyło w 1858 r ,,Stowarzyszenie Millennialne'' [zwane także ,,Adwentystami Ewangelicznymi''], które wyznaczyło nową datę powrotu Jezusa na rok 1853/54

Po fiasku przepowiedni, kto by się spodziewał, ruch podzielił się na dwa ugrupowania:

,,Unia Życia i Adwentu'' - 234 członków.

,,Chrześcijanie Adwentowi''- 30 tys. członków. Właśnie z pośród tego ruchu wyłonił się ,,Ruch Okrzyku Północy'' z Nelsonem H. Barbourem na czele. Zaczął on wydawać ,,Okrzyk pólnocy''; niestety z zamieszczonych tam proroctw, żadne się nie spełniło, więc jednym z wybiegów upadającego już pisma [ nakład spadł z 15 tys. do 200 egz.] była zmiana jego nazwy na ,,Zwiastun Poranka'' i zamiana idei widzialnego powrotu Jezusa w roku 1874 na powrót niewidzialny.

Russell po zapoznaniu się z ideami ,,Zwiastuna Poranka'' nie dość, że dofinansowuje to pismo, to jeszcze przyłącza swą grupę badaczy do adwentystycznego ugrupowania związanego z tym pismem.

ADWENTYSTA

RODZAJ IDEI/NAUKI WSZCZEPIONEJ RUSSELLOWI

Jonas Wendell

Russell spotkał się z nim w 1870 r, od tej chwili, żywo interesuje się naukami adwentystów.

George W. Stetson [1814 - 1879]

Zapoznali się 1871 r, był także członkiem ,,Ruchu Północy''. Po śmierci Stetsona - Russell wygłasza na jego pogrzebie mowę, drukowana później w Strażnicy [ z listopada 1879]

George Storrs [1796 - 1879]

Metodysta, który stał się adwentystą i głosił nauki Millera. Po fiasku 1844 r głosi:

• kondycjonalizm - naukę o ,,warunkowej nieśmiertelności'' - Ĺźycie wieczne jest darem Boga dla wierzących w prawdę, resztę BĂłg unicestwi [taką teologię głosić będzie i Russell]
• w 1875 r publikuje artykuł na temat piramidy Cheopsa, ktĂłra

dla niego była ważnym punktem objawienia bożego. Naukę o bożym źródle piramidy Cheopsa i zawartej w niej ,,historii świata'' przejmie Russell.

Nelson H. Barbour

• niewidzialna obecność Jezusa od 1874 r
• widzialny powrĂłt w 1914 r po ,,Dniu Jehowy'' [ okresu od 1874 - do 1914]
• 1000 - letnie KrĂłlestwo Jezusa po 1914 r
• 1874 - 1878 ,,czasy Ĺźniwa'' czyli skompletowania tzw. ,,małego stadka'', ktĂłrzy mieli zostać wniebowzięci 9 kwietnia 1878 r

J. H. Paton

kaznodzieja, którego finansował Russell. Sam Patton oddał niebywałą przysługę Russellowi jeżdżąc po kraju, gdzie rozpropagowywał idee ,,Strażnicy'' do której sam pisywał liczne artykuły.

Niestety przez to podpadł Russellowi, gdyż stał się bardziej od niego popularny wśród ludzi zainteresowanych naukami z tego periodyku. Russell przez zwyczajną CENZURĘ tekstów Patona doprowadził do odejścia tego ostatniego wraz z kilkoma innymi osobami z redakcji [ w 1881 r].