Dla mnie poznawanie się przez internet zawsze kończyło się nie osiągnięciem niczego ponieważ najczęściej osoba którą poznawałem (i która zechciała ze mną rozmawiać) mieszkała w innym mieście i nie było jak regularnie się spotykać. U mnie zawsze takie "planowanie" nie wypalało. Swoją obecną kobietę poznałem całkowicie przypadkowo a to zaowocowało uczuciem które już trochę trwa.
Niestety tak jak napisał jeden z moich przedmówców, zdarzają się siostry, które pomimo tego że mają np. 25 lat, nie są przygotowane emocjonalnie do dorosłego, samodzielnego życia a co dopiero do małżeństwa. Coś o tym niestety wiem. Z tymi co przyszły "ze świata" jest na ogół lepiej. Ja natomiast jestem facetem któremu kobieta musi (przynajmniej w pewnym sensie) czymś zaimponować, musi być pogodna, zaradna, zadbana. Nie musi być super pięknością, ale sami wiemy jak to jest z tym wyglądem - albo nam się ktoś podoba fizycznie albo nie. I nie chodzi tu wcale o jakieś konkretne wymiary, wzrost, długość włosów itp. Po prostu poznajemy taką osobę i po pewnym czasie stwierdzamy czy ona jako całokształt (osobowość i wygląd) nas przyciąga czy nie. Bo co z tego że kobieta jest np. szczupła i piękna skoro nas nie przyciąga do siebie bo jej osobowość nam nie odpowiada, nie czujemy tej "chemii". Właśnie takie "przyciąganie" i przygotowania do życia we dwoje nierzadko odzwierciedla się u kobiet katoliczek oraz sióstr które wcześniej były "w świecie" a dopiero później przystąpiły do Organizacji. Piszę to z autopsji (obracałem się w takim środowisku ŚJ), nie chciałbym nikogo urazić, więc proszę się na mnie nie gniewać.
U mnie z tym "podrywaniem" sisterek na kongresach to zawsze był problem
Albo ja się wstydziłem zagadać albo miałem nieodpowiednie podejście. Trochę zaszkodziły mi też wszędobylskie plotki o mnie krążące po okolicznych zborach. Kiedyś na kongresie zainteresowała się mną taka siostra ale niestety nie spodobała mi się.
Niekiedy dało się też zauważyć, że niektóre siostry czy bracia dobierali sobie partnera/partnerkę na podstawie tego że np. ona jest pionierką więc musi znaleźć pioniera itp albo nie chce nikogo innego tylko Betelczyka więc wyjeżdża do Nadarzyna itp. Na mnie akurat nigdy nie robiło żadnego wrażenia to, że dana siostra jest bardziej aktywna i gorliwa. Wręcz przeciwnie - nie miało to dla mnie prawie żadnego znaczenia. Taka "aktywność i gorliwość" może być także często przeszkodą, jeśli podpada już pod fanatyzm. Organizacja wmawia wszystkim, że najważniejszym kryterium wyboru partnera powinien być stopień zaangażowania duchowego (aktywne głoszenie, regularne chodzenie na zebrania, skromny ubiór). Ja jednak myślę, że szczęście w związku nie zależy od tego. Chyba że np. siostra jest bardzo gorliwa to może i lepiej żeby miała partnera bardzo gorliwego żeby się nie żarli
Użytkownik ble edytował ten post 2008-12-16, godz. 12:27
I to właśnie było fajne, mogliśmy najpierw trochę porozmawiać, a dopiero potem się zobaczyć.
